وبلاگ جدیدم :

                           ویشنو

من

کوتاه

من

بلند می شود

تا دیوار

رشدی نیست

خم شد

رفت ...

فرانتس کافکا

پدربزرگم همیشه می گفت : « زندگی جور گیج کننده ای کوتاه است . به گذشته که نگاه می کنم ، زندگی آنقدر به نظرم کوتاه می آید که به زحمت می توانم بفهمم ، چطور ممکن است ، مرد جوانی – برای مثال می گویم – تصمیم بگیرد به دهکده ی بعدی بتازد ، ولی نترسد که – گذشته از حوادث بین راه – مهلت همین زندگی معمولی خوش و خرم ، بارها کوتاه تر از آن زمانی باشد که برای چنین سفری لازم است .

ساعت گم می شد

علف های سیاه کم

گریه کابوس می بیند

هشدار ، تاریخ سر داد

رد می شد سیاه پوشی از دیوار

عزادار سارق بی نفس

تاریخ گم می شده در بی جایی .

پاها در زیر می چرخـد

دست ها پاها را بازی می دهند

جدال با چرخش ســـرخ

خورشید

خشک

چرا خشک نمی شود ؟

آفتاب ساختنی است

ساخت

خشک

چرا خشک نمی شود ؟

کوزه خیس ماند

من طوطی ها را پرواز دادم

کلاغ ها را خوابیدم

پروانه ها را با فراموش له می کنم

پرواز خواب را له می کنم

میان قرمزترین روده ام

این فرار ، فراری ترین روده های خالیست

به خاکستری می روم

با حیوانات روزه می گیرم

تقدیر فرار من

انتقام بزرگ بی رنگیست .

همه چیز روی ریختن سرش صدا می زند . عصبانی تر فریاد کشید که این باید چراســـــت ؟

باران به شدت می بارید ، دو چتر بالای سرش گذاشته بود . دانه های باران سنـگ شده بودند و این بار سنگ است که سنگسار می کند ، ذهن هایی را که او دیده ، می بیند و فریاد می کشد .

« خیالی نیست خودم با همین دو چتر می توانم جایی را برای خوابیدن پیدا کنم ، البته تا زمانی شانس پیدا کردن را دارم که باران سنگ ، کوه در راهم نسازد . این بار می دونم چه کار کنم ، با پاک کنم همه را پاک می کنم سفــــید سفـــــید . شاید سنگ ها را برف کنم ، شاید گل کنم ، اما آدم نمی کشم . با رنگ بنفش همه ی جاده ها را بنفش می کنم . من خدایم و خداهای زیادی می سازم » .

فکر می کرد ، لحظاتی بود که باران نمی بارید . به آسمان نگاه کرد بعد کمی مکث کرد و چترها را به خیابان پرت کرد .

« این بار باید به جهنمی بروم که هیچ چیز جای هیچ چیز نیست . قلم مویم را گم کردم ، پاک کنم تمام شـــــــد » .

چند روزی بود نمک ریشه هایش را می خورد و زجر تشنگی اش را توام با سوزش خشکی همراه می ساخت و این همراهی آغازی بود برای همراه شدن حوادثی که دیر یا زود خواهد آمد .

اندیشیدن فایده ای نداشت و این اندیشیدن بی فایده می توانست عامل پوکی و پوچی بیشتر شود . تصمیم گرفت نگاهی ملتمسانه و هنوز مغرورانه به بالا بیندازد . نه اینکه آب را گدایی کند چون آب حقی بود که باید مال او می شد پس نیازی برای التماس نبود . بقیه فخر را به مقدار ناچیزی به او می فروختند و نگاه های مرطوب را در پس ریشه های گندیده در آب ها نثار می کردند . همیشه روزها شب های زیادی را می گذرانند ، پدیده ها انجام می گیرد و لایق بودن زمینی شکل می گیرد .

نمی خوابید ، نگاه های همیشگی به آسمان همیشگی پایان نداشت . این اعتصاب او بود . آسمان از همه ی نگاه ها و حرفهای او خسته شد ، رگ زد و مرگ را ترجیح داد و مرگ آسمان با بارانی از خونابه همراه بود . ساقه هایش را روی ریشه هایش پهن کرد تا اجازه ی خوردن خونابه نداشته باشد . بقیه از هر ساقه و ریشه زبان باز می کردند و خونابه ها را می مکیدند . او به بارش خونابه نیز نگاه می کرد .