ویشـــــنو

vishno — Sat, 31 Dec 2005 01:27:32 GMT

وبلاگ جدیدم :

ویشنو

...........

vishno — Fri, 23 Dec 2005 22:56:18 GMT

من

کوتاه

من

بلند می شود

تا دیوار

رشدی نیست

خم شد

رفت ...

راه عزیمت کوتاه تر از رسیدن است

vishno — Mon, 19 Dec 2005 00:45:55 GMT

بازمانده عیلامی

vishno — Fri, 18 Nov 2005 13:11:45 GMT

از روزها دست کشید تا از تاریخ سلب شده اش دفاع کند و این همان جهش ثانیه ای شعرش بود .کف پاهای لختش را به آسفالت داغ می کشید ، ناخن هایش را می جوید ، موهایش همیشه با باد می وزید . پیراهن سفیدش رابا خاک می شست ، خاکی که عنصر وجودی اش را به او داد و او هیچ چیز را به یاد نمی آورد، حتی بوسه های داغ پدری که هیچ وقت نباید باشد .

همه ی آدم ها را سیاه و سفید می بیند ، درخت ها سیاه ، گل ها سفید ، خانه اش سیاه و سفید و ذهنش را با خاکستر یکی می کرد . فیلم های سیاه وسفید را عشق می ورزید ودر قایق دریای برگمان پارو می زد .

همیشه می گفت : « کارهایم ناتمام است ، من باید پنج روز فکر کنم تا روز ششم بتوانم زندگی کنم و این همان زندگی من خواهد بود . زندگی ام از خانواده نیست از منی است که هستم . من خودم به این جا پا گذاشته ام ، پس من پدر و مادر هستم . بگذارید تا ثانیه را با انگشتانم پرت کنم تا بتوانم دعاهایم را در زیگورات بخوانم .زیگورات معبد من ، خانه ی وجودی من است . سال هاست برای ساختن دو نیم طبقه ی آن کار می کنم ، اما هر بار خشتی را پیدا می کنم که می گوید پیش بقیه نخواهد نشست .دروظایف سنگینم کوتاهی نمی کنم . خود باید خشت های معبدم را بسازم تا بتوانم در بالاترین طبقه ی آن با روزهایم خداحافظی کنم .»

اکنون او با روزهایش کجاست ؟ چرا او را همیشه گم می کنیم .

دهکده ی بعدی

vishno — Fri, 11 Nov 2005 18:10:18 GMT

فرانتس کافکا

پدربزرگم همیشه می گفت : « زندگی جور گیج کننده ای کوتاه است . به گذشته که نگاه می کنم ، زندگی آنقدر به نظرم کوتاه می آید که به زحمت می توانم بفهمم ، چطور ممکن است ، مرد جوانی – برای مثال می گویم – تصمیم بگیرد به دهکده ی بعدی بتازد ، ولی نترسد که – گذشته از حوادث بین راه – مهلت همین زندگی معمولی خوش و خرم ، بارها کوتاه تر از آن زمانی باشد که برای چنین سفری لازم است .

نفس اول

vishno — Fri, 14 Oct 2005 00:01:40 GMT

ساعت گم می شد

علف های سیاه کم

گریه کابوس می بیند

هشدار ، تاریخ سر داد

رد می شد سیاه پوشی از دیوار

عزادار سارق بی نفس

تاریخ گم می شده در بی جایی .

دو زاویه از یک رودخانه

vishno — Thu, 29 Sep 2005 21:06:18 GMT

قدم هایش در دیوار سایه می ریخت . باد سایه ها را جلو می پاشید . با موهایش در باد ، پیراهن زرد در تنی از گرما ، دگمه ها را می گشود .

سال ها پیش مادربزرگش در باد گم شده است ، پدر بزرگ همیشه کنیاک می نوشید و مادر بزرگ در حباب های گیلاس شناور بود . دختر بودن را از پدر بزرگ یاد گرفت ، چون همیشه دوست داشت پسر باشد . کنیاک بنوشد و برای اسب ها آواز بخواند . پدربزرگ همیشه مردانه سیلی محکمی به دخترمی زد بعد از هر سیلی مادربزرگ را به یاد می آورد که چقدر محکم تر سیلی می زد . یکشنبه ها پدربزرگ مجبور بود تا با او به رود خانه ی نزدیک خانه برود و آنقدر مست کند تا آواز بخواند .

او سال ها پیش را به خاطر آورد ، زیر درختی که در باد نشسته بود و پسری در رودخانه مادربزرگ را با کنیاک می نوشید .

طیف نوری خاک

vishno — Sat, 24 Sep 2005 17:09:56 GMT

پاها در زیر می چرخـد

دست ها پاها را بازی می دهند

جدال با چرخش ســـرخ

خورشید

خشک

چرا خشک نمی شود ؟

آفتاب ساختنی است

ساخت

خشک

چرا خشک نمی شود ؟

کوزه خیس ماند

ساکت من کجاست :

vishno — Wed, 07 Sep 2005 23:23:18 GMT

من طوطی ها را پرواز دادم

کلاغ ها را خوابیدم

پروانه ها را با فراموش له می کنم

پرواز خواب را له می کنم

میان قرمزترین روده ام

این فرار ، فراری ترین روده های خالیست

به خاکستری می روم

با حیوانات روزه می گیرم

تقدیر فرار من

انتقام بزرگ بی رنگیست .

باران در چتر عبارتیست مختصر :

vishno — Fri, 02 Sep 2005 21:05:52 GMT

همه چیز روی ریختن سرش صدا می زند . عصبانی تر فریاد کشید که این باید چراســـــت ؟

باران به شدت می بارید ، دو چتر بالای سرش گذاشته بود . دانه های باران سنـگ شده بودند و این بار سنگ است که سنگسار می کند ، ذهن هایی را که او دیده ، می بیند و فریاد می کشد .

« خیالی نیست خودم با همین دو چتر می توانم جایی را برای خوابیدن پیدا کنم ، البته تا زمانی شانس پیدا کردن را دارم که باران سنگ ، کوه در راهم نسازد . این بار می دونم چه کار کنم ، با پاک کنم همه را پاک می کنم سفــــید سفـــــید . شاید سنگ ها را برف کنم ، شاید گل کنم ، اما آدم نمی کشم . با رنگ بنفش همه ی جاده ها را بنفش می کنم . من خدایم و خداهای زیادی می سازم » .

فکر می کرد ، لحظاتی بود که باران نمی بارید . به آسمان نگاه کرد بعد کمی مکث کرد و چترها را به خیابان پرت کرد .

« این بار باید به جهنمی بروم که هیچ چیز جای هیچ چیز نیست . قلم مویم را گم کردم ، پاک کنم تمام شـــــــد » .